Agresywne dziecko – norma, czy raczej od niej odstępstwo?

Większość zachowań dziecka określanych przez dorosłych mianem agresywnych jest ze strony dziecka normalną formą komunikacji i naturalnym etapem rozwoju. Dzieci po prostu lubią eksperymentować i obserwować wywołaną reakcję, np. ugryzieniem (przyczyna-skutek). Dobrze jeśli od małego opiekunowie uczą dziecko, że bita osoba odczuwa ból, że to nie jest żadna z form zabawy.

 

Agresywne dziecko – co jest przyczyną jego zachowania?

  • chęć okazania niezależności i podkreślenia własnej tożsamości (dziecko chce się czuć coraz większe i ważniejsze)
  • frustracja (zachowanie agresywne ma pomóc odnieść zamierzony cel, np. dziecko gryzie towarzysza zabawy, by ten oddał mu zabawkę)
  • egocentryzm (małe dzieci postrzegają siebie, jako centrum świata, pozostałe dzieci są dla nich bardziej jak przedmioty, niż towarzysze zabaw)
  • impulsywność (dzieciom często brakuje kontroli nad swoimi odruchami – uderzam Cię, bo jestem zdenerwowane)
  • niezdolność przewidywania skutków (dziecku może być przykro, że kogoś ugryzło, ale nie jest jeszcze w stanie przewidzieć skutków swoich działań)
  • brak nawyków społecznych (ludzie rodzą się z instynktem walki, który pozwala im przetrwać, umiejętności życia w społeczeństwie muszą się natomiast nauczyć)
  • brak sprawności werbalnych (dziecko zanim potrafi powiedzieć o co mu chodzi, bardzo dobrze umie to zamanifestować)
  • ciekawość (dzieci idą w ślad związku przyczyna-skutek: czy zapłacze, jak go uderzę?)
  • niedostateczna ilość snu
  • głód
  • choroba (niedawno przebyta lub nadchodząca)
  • zaburzony rytm dnia
  • poświęcenie za małej uwagi dziecku
  • zbyt wrogie otoczenie (wybuchowy charakter osób w otoczeniu dziecka nasila u niego zachowania agresywne)
  • nadmierny rygor (brak możliwości dokonywania wyborów nasila w dziecku frustrację, a co za tym idzie agresję)
  • brak kontroli nad dzieckiem
  • problemy rodzinne

 

Typowe agresywne zachowania dzieci:

  • bicie
  • popychanie
  • zabieranie zabawek
  • ciągnięcie za włosy
  • kąsanie (gryzienie)

 

Autoagresja u dziecka

Złość jest normalnym i co ważne, zdrowym objawem. Dziecko powinno umieć ją okazywać i wyładowywać. Zadaniem rodzica jest nauczenie dziecka wyrażania swoich emocji i to nie tylko tych dobrych.

Pomóż dziecku nazwać emocje, znaleźć odpowiednie słowa je wyrażające. Jeśli malec jeszcze nie mówi, może to rodzić w nim dodatkową frustrację. Wówczas dobrym sposobem jest znalezienie bezpiecznego sposobu na rozładowanie emocji, jak np.:

  • uderzanie pięściami w poduszki,
  • tupanie nogami,
  • podskakiwanie,
  • tańczenie…

Najważniejsze jest zapewnienie dziecka o swojej bezwarunkowej akceptacji, miłości oraz dawanie mu wsparcia.

 

Jak zwalczyć agresywne zachowanie u dziecka?

1. Żelazne zasady.

Od początku ucz dziecko, że by rozładowywać złość lub zdobyć czyjąś uwagę warto sięgnąć do innych zasobów niż przemoc fizyczna. Ucz dziecko rozmowy. Pokaż, że w trudnych momentach, zawsze może przyjść przytulić się do Ciebie.

2. Nie używaj przemocy.

Nawet jeśli brakuje Ci argumentów i czujesz, że tracimy cierpliwość, postaraj się ciągle stosować łagodne sposoby przywoływania dziecka do porządku, w żadnym wypadku nie stosuj przymusu, siły ani przemocy wobec dziecka.

3. Umiar w dyscyplinie.

Dzieci agresywne to najczęściej dzieci zbyt surowych (kary fizyczne) albo zbyt pobłażliwych rodziców. Wytycz dziecku jasne granice.

4. Zauważaj i zwracaj uwagę na dobre zachowania dziecka.

Uśmiech, czuły gest, czy dołączenie się do zabawy.

5. Szanuj uczucia dziecka.

6. Zachęcaj dziecko do wyrażania emocji słowami.

Jeśli malec jeszcze nie umie mówić, po prostu go w tym wyręczaj. Pomóż mu wyrazić swoimi słowami, to co czuje.

7. Wyczuj moment, gdy dziecko jest zmęczone i nie planuj na ten czas spotkań towarzyskich etc.

8. Widząc znudzenie u dziecka zaproponuj mu włączenie się w Twoje aktywności, jeśli akurat nie ma czasu na wspólną zabawę.

9. Unikaj momentów, w których frustracja staje się zarówno dla Ciebie, jak i dziecka trudna do opanowania. Łatwiej ugasić małe ognisko, niż pożar.

10. Wprowadź momenty odprężenia i bliskości w Wasz stały rytm dnia.

11. Pohamuj swój gniew.

12. Interweniuj w razie potrzeby i tylko wtedy kiedy jest to naprawdę konieczne.

13. Bądź cały czas czujny/-a podczas zabawy z innymi dziećmi (w miarę możliwości wyprzedzaj zachowania niepożądane).

14. Przerwa.

Gdy dziecko dopuści się agresywnego zachowania wobec Ciebie po prostu powiedz, że nie lubisz, jak się tak zachowuje, że to boli i przerwij jego zachowanie, nawet jeśli miałoby to oznaczać koniec Waszej wspólnej zabawy.

 

Chcesz skonsultować rozwój swojego dziecka lub zasięgnąć porady dotyczącej zachowań niepożądanych?

Zapraszam do zapoznania się z ofertą PORADNI i umówienia się na dogodną formę konsultacji.

Podziel się swoim zdaniem zostawiając komentarz poniżej.

Agnieszka Skoczylas

Agnieszka Skoczylas - psycholog dziecięcy i mama trzech Panien. Propagatorka rodzicielstwa bliskości, chustonoszenia, karmienia piersią i zdrowego stylu życia. Instruktorka masażu Shantala. Doula. Prowadzi poradnię opiekuńczo-wychowawczą. Udziela rodzicom indywidualnych konsultacji w sytuacji pojawienia się wątpliwości opiekuńczo-wychowawczych. W ciągłym biegu i niedospaniu z głową pełną pomysłów.

You May Also Like

  • Mamma

    Mam 15 mies, która od jakiegoś czasu rzuca we mnie zabawkami. Po prostu, bez powodu. Siedzimy na podłodze i się bawimy aż nagle ma dziwne „olsnienie” i buch mi w twarz. Tłumacze, że nie wolno, że to mnie boli, że się nie bije itd, ale jak grochem o ścianę. Czasami widząc, że zamierza we mnie szurnac chwytam jej rękę zapobiegając temu, to ja uspokoi na kilka chwil. Jestem bezsilna tym rzucaniem zabawkami ech. Dodam, że na podłogę tez rzuca nimi. Tak po prostu podchodzi do pojemnika z zabawkami, wyciąga po kolei i mocno rzuca o podłogę.

    • Może spróbuj przerwać te zachowanie poprzez ignorancję – po prostu wstań i wyjdź. Dziecko straci Twoją uwagę i po jakimś czasie powinno zrezygnować z niepożądanego przez Ciebie zachowania…

  • Maria Dymna Chojnacka via Facebook

    Norma w tym wieku :) az prawie do 4 lat,szczegolnie te male baby są wredne ;)

  • Agness 25

    Nasza 3 letnia córka wladnie tak sie zachowuje .. Bije odbiera zabawki młodszej córce krzyczy .. Zauważyłam ze jak próbuje ja przywołać do porządku krzykiem to jest jeszcze gorzej.. Tu chyba cierpliwość jedynie pomoże . Super post przydatny bardzo

  • Myślę, że wszystko sprawa wzorców w dzieciństwie. Jeżeli dziecko od małego patrzy na agresywne zachowania, to później samo powtarza zobaczone sytuacje. Ponadto jeżeli agresja dotyczy bezpośrednio dziecka to tym bardziej wyładowuje swoją agresję na słabszych.

    • Otoczenie odgrywa ogromną rolę, jednakże agresywne zachowanie jest również po prostu kolejną fazą rozwoju.

  • Sylwia

    U nas problemem jest agresja u mojego 2 letniego synka. Do niedawna skierowana ona była przeciwko nam rodzicom i mojej mamie (która czasami opiekuje się małym). Od pewnego jednak czasu (od mniej więcej 2 miesięcy) synek stał się bardzo agresywny wobec innych dzieci. W dodatku ta agresja bywa zupełnie niezrozumiała, ponieważ nie jest niczym prowokowana. Jako przykład podam przedwczorajsze zdarzenie. Byliśmy z małym w parku (tzn. ja i syn). Niedaleko nas rodzina z trójką dzieci zbierała kasztany. W pewnej chwili mój synek podniósł z ziemi sporą gałąź i zaczął biec w ich stronę. Zanim zdążyłam go powstrzymać uderzył nią jedno z dzieci. Na szczęście dziecku (mniej więcej w wieku syna) nic poważnego się nie stało, ale był nieco wystraszony i zdezorientowany. Przeprosiłam go w imieniu syna. A syna obsztorcowałam. Nieco później w tym samym parku zaatakował innego chłopca (również bez powodu) szarpiąc go za ubranie. Najgorsze jest to, że zdarza się to coraz częściej a mu nie wiemy, co robić. Czy izolować go od dzieci czy wprost przeciwnie. Zastanawiamy się tez nad konsultacją z psychologiem dziecięcym.

    • Z pewnością synka należy obserwować, konsultacja z psychologiem z pewnością jest trafionym pomysłem. Jeśli są Państwo z Warszawy zapraszam do kontaktu, jeśli nie – proszę szukać psychologa pracującego właśnie z tak małymi dziećmi.

  • Mama Wiki

    Kiedyś też mieliśmy problem z agresja u naszej córki. Z początku jej ataki agresji uznaliśmy jako bunt 2 latka, myśląc że tłumacząc i stawiając granic w końcu z tego wyrośnie. Niestety, jej agresja przybierała na sile i dochodziły do tego jeszcze ataki histerii, przy których rzucała się na podłogę. Najdziwniejsze było to, że po za domem córka była jak aniołek, nawet panie w przedszkolu nie miały z nią kłopotu, a w domu było szarpanie, rzucanie nawet bicie. Nikt nam nie umiał pomóc nawet rady psychologów nic nie dawały. Aż w końcu w internecie znalazłam artykuł o elektrosmogu, który może wywoływać negatywne emocje i wiele innych dolegliwości. Pisali w nim również, ze elektrosmogu najlepiej jest się pozbyć za pomocą orgonitu. Więc kupiłam orgonity magicstones, na próbę. Byłam zdziwiona ich szybkim działaniem, gdyż po paru dniach moja córka była spokojniejsza, nie wpadała już w histerię ani w agresję. Jakby ktoś chciał zobaczyć jak wyglądają orgonity i jak działają zapraszam do odwiedzenie strony Magicstones. Mają nie tylko pine orgonity ale również informacje na ich temat. Pozdrawiam.

Na tej stronie są ciasteczka!
Więcej...