Po czym poznać, że dziecko jest gotowe do pójścia do przedszkola?

Niektóre dzieci rozkwitają szybciej, inne wolniej, nie możliwe więc jest, by wszystkie dzieci przejawiały gotowość przedszkolną w tym samym wieku. Dziecko musi być przede wszystkim gotowe do pójścia do przedszkola, jeśli nie jest wystarczająco dojrzałe może warto podarować mu jeszcze jeden, dodatkowy rok, który może być dla niego dużo ważniejszy i cenniejszy, niż posłanie go do przedszkola wraz z rówieśnikami. 

 

Gotowość przedszkolna

Podejmując decyzję o zapisaniu dziecka do przedszkola warto skupić się na potrzebach i umiejętnościach swojego dziecka oraz odpowiedzieć sobie na kilka pytań:

  • Czy dziecko potrafi rozstać się z domem?
  • Czy dana placówka odpowiednia jest dla temperamentu mojego dziecka?
  • Czy dziecko potrafi nawiązać relacje z innymi dziećmi?
  • Czy w adaptacji mojego dziecka mogą przeszkodzić jakieś problemy wynikające z jego zachowania?
  • Czy dziecko potrafi się dłużej koncentrować na jednej ukierunkowanej czynności?
  • Czy dziecko nie ma problemów z utrzymywaniem uwagi?
  • Czy dziecko potrafi ignorować bodźce je rozpraszające?
  • Czy dziecko rozumie i wykonuje polecenia?
  • Czy dziecko nie będzie wykazywało trudności w zsynchronizowaniu się z przedszkolnym rytmem aktywności i odpoczynku?

Błędem byłoby pominięcie różnic w rozwoju jedynaków i dzieci posiadających rodzeństwo, u których rozwój społeczny następuje szybciej, można więc przypuszczać, że gotowość przedszkolna również nastąpi wcześniej.

 

Rozwój społeczny dziecka

Rozwój społeczny jest procesem skomplikowanym i wielowymiarowym, ściśle powiązanym z rozwojem poznawczym. Wyższy poziom kompetencji poznawczych warunkuje większą ciekawość otoczenia, lepszą eksplorację, lepsze radzenie sobie z problemami oraz lepsze kontakty społeczne (Vasta, Haiti, Miller 1995, s.465-471).

W procesie uczenia się i funkcjonowania społecznego dzieci w wieku przedszkolnym uwzględniono następujące umiejętności umożliwiające im aktywne uczenie się, ułatwiające dobre funkcjonowanie w otaczającej rzeczywistości społecznej:

  • umiejętność rozwiązywania problemów intelektualnych i praktycznych
  • umiejętność proszenia o pomoc osobę dorosłą w sytuacji nie radzenia sobie z zadaniem
  • umiejętność samodzielnego organizowania środowiska zabawy i pracy
  • umiejętność współdziałania w zespole zadaniowym
  • umiejętność działania w codziennych sytuacjach społecznych w grupie przedszkolnej

 

Dwulatek vs. trzylatek

Małe dzieci bardzo szybko się rozwijają, przechodzą liczne skoki rozwojowe, co powoduje w nich chwiejność emocjonalną, zagubienie i destabilizację – liczy się każdy miesiąc rozwoju. Dziecko dwuletnie to jeszcze bardzo mały człowiek, który nie dorósł do rozstania z domem i opiekunami. Rozłąka tego typu mogłaby spowodować zaburzenie poczucia bezpieczeństwa, lęk separacyjny, także regres w zachowaniu. Dwulatek żyje jeszcze w swoim świecie. Zaczyna dopiero nawiązywać kontakty społeczne, jednak w dalszym ciągu najlepiej bawi się z opiekunami, czy sam ze sobą. Przede wszystkim warto zwrócić uwagę na fakt, że obowiązek edukacyjny odnosi się do rocznika, a nie faktycznego wieku, co dla dzieci urodzonych pod koniec roku stanowi poważny problem, gdyż w tym wieku ważny jest każdy miesiąc rozwoju. I tak w najmłodszej grupie w przedszkolu mogłyby się znaleźć jednocześnie dzieci 2,5 letnie, jak i te, które nie obchodziły jeszcze 2 urodzin!

Trzyletnie dziecko zna zasady życia w rodzinie i społeczeństwie oraz potrafi z nich korzystać. Dziecko zdecydowanie mniej się buntuje, potrafi już chodzić na ustępstwa i przestało wszystkich dookoła testować oraz poddawać próbie sił. Uczy się dzielić zabawkami, szuka i znajduje pierwszych przyjaciół. Jest samodzielne i bardzo ruchliwe. Wszystko je interesuje i wszędzie go pełno. Trzyletnie dziecko nieporównywalnie wykazuje większą gotowość przedszkolną od dwulatka.

 

Wybór odpowiedniego przedszkola

Jeśli macie do wyboru kilka placówek przedszkolnych – koniecznie odwiedźcie każdą z nich. Zapoznajcie się z ich harmonogramem dnia, planem pomieszczeń, programem rozwoju (czy rozwój poznawczy rozwijany jest równomiernie z rozwojem emocjonalnym). Dobrze jest poobserwować dzieci i opiekunów oraz ich formy reakcji na zachowania dzieci bardzo aktywnych, a także tych spokojnych i wycofanych. Nie zawsze przedszkole najbliżej domu lub pracy będzie najlepszym rozwiązaniem. Bardzo ważne jest zapoznanie się z ewentualnie przyszłym opiekunem swojego dziecka, bowiem pierwsze wrażenie rodzica jest najbardziej miarodajnym prognostykiem. Oprócz umiejętności pedagogicznych opiekun powinien posiadać również bardzo dobry kontakt z dzieckiem.

Czy istnieje idealne przedszkolne? Każdy z nas ma swoje typy, więc odpowiedź na pytanie brzmi – nie.

Mi są bliskie przedszkola demokratycznie, idea Korczakowska oraz Porozumienie Bez Przemocy (NVC). Podoba mi się pedagogika Montesorii oraz zdrowa kuchnia bogata w warzywa, uboga w białko zwierzęce. Ważne jest dla mnie, by dzieci przebywały dużo na świeżym powietrzu – bez większego względu na pogodę. Pobieżnie patrzę na języki obce oraz program edukacyjny, bo wierzę, że dając dziecku optymalne warunki do rozwoju, umożliwiamy mu tym samym swobodny i samodzielny rozwój w indywidualnym i najlepszym dla niego tempie.

Dobrym pomysłem jest wypisanie swoich własnych wartości i rozpoczęcie poszukiwań placówki im najbliższej.

Najważniejsze byście wierzyli, że wybrana placówka zapewni optymalny rozwój Waszego dziecka. Przekonanie rodziców do świetności przedszkola, do którego będzie uczęszczało ich dziecko jest jednym z warunków udanej adaptacji.

 

Chcesz skonsultować rozwój swojego dziecka lub zasięgnąć porady opiekuńczo-wychowawczej?

Zapraszam do zapoznania się z ofertą PORADNI i umówienia się na dogodną formę konsultacji.

 

Podziel się swoim zdaniem zostawiając komentarz poniżej.

 

Agnieszka Skoczylas

Agnieszka Skoczylas - psycholog dziecięcy i mama trzech Panien. Propagatorka rodzicielstwa bliskości, chustonoszenia, karmienia piersią i zdrowego stylu życia. Instruktorka masażu Shantala. Doula. Prowadzi poradnię opiekuńczo-wychowawczą. Udziela rodzicom indywidualnych konsultacji w sytuacji pojawienia się wątpliwości opiekuńczo-wychowawczych. W ciągłym biegu i niedospaniu z głową pełną pomysłów.

You May Also Like

  • Z pewnością pozostawienie dziecka w żłobku jest stresujące dla obu stron: rodzic – dziecko. Pojawiające się w mediach nagrania sfrustrowanych opiekunek nie pomagają. Oczywiście nie każdy żłobek taki jest, jednak media robią swoje. Niedługo trafią do sprzedaży misie z wszytymi dyktafonami. A może już są?

Na tej stronie są ciasteczka!
Więcej...